Parafia Rzymskokatolicka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Świątynia należała w przeszłości do dawnego opactwa cystersów. Wznoszenie pierwotnego gotyckiego kościoła klasztornego rozpoczęto pod koniec XIV wieku. W latach 1681-1682 świątynia otrzymała formy barokowe, a przebudowy dokonał Jerzy Catenazzi. Niemal całkowicie zniszczona przez pożar w 1747 roku, praktycznie została zbudowana od nowa, ukończona w 1799 roku. Po 1800 roku kościół i klasztor otynkowano. W 1796 roku dobra cystersów zostały przejęte przez państwo, a kasata klasztoru miała miejsce w 1835 roku. Kościół stał się świątynią parafialną. W czasie II wojny światowej była zamieniona na magazyn, a w 1945 roku doszczętnie spalona (razem z zabudowaniami klasztornymi) przez uciekającego okupanta. Obiekt odrestaurowany został w okresie powojennym w latach 1946-1968. Późnobarokowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP jest budynkiem trójnawowym, halowym, wzniesionym na planie prostokąta. Fasadę zdobią dwie niskie wieże. Wnętrze przykrywają sklepienia żaglaste. Zabytkowe wyposażenie świątyni zniszczył pożar w 1945 roku. Zachował się późnobarokowy ołtarz główny, częściowo zrekonstruowany po 1949 roku. Przeniesiono też, stojące dawniej w katedrze gnieźnieńskiej, późnobarokowe, rzeźbione XVIII-wieczne stalle. Szczególnie cenna jest późnogotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z początku XVI wieku. 1 września 2013 roku opiekę nad kościołem i parafią przejęli ojcowie paulini. Od południa do kościoła przylega trójskrzydłowy budynek klasztorny. Święto patronalne: NMP Wniebowzięta, 15.08 Inne kościoły i kaplice: kościół filialny pw. św. Ap. Piotra i Pawła w Wągrowcu