Parafia Rzymskokatolicka Imienia Najświętszej Maryi Panny

Ta romańska świątynia stanowi najstarszy i najcenniejszy zabytek inowrocławskiej architektury. Wzniesiono ją z ciosanych granitów najprawdopodobniej w końcu XII wieku z fundacji księcia Leszka – wnuka Bolesława Krzywoustego. Od zachodu do budowli przylega potężny kamienno-ceglany masyw wieżowy. Wieże posiadają charakterystyczne dla architektury romańskiej podwójne okna zwane biforiami. Kamienne ciosy, z których wzniesiono północną ścianę świątyni zdobią tajemnicze maski i wizerunki bestii, ewenement w skali kraju, których pochodzenia nie udało się ustalić. Kościół został przebudowany w wieku XIV, później niszczony przez pożary popadł w ruinę, w XVIII wieku przebudowany w stylu barokowym, następnie w 1902 roku odbudowany ze zniszczeń staraniem proboszcza A. Laubitza, z zachowaniem reguł stylu romańskiego. Ponownie konsekrowany w 1929 roku. W okresie okupacji niemieckiej zamieniony na magazyn i pod koniec wojny zniszczony. Kolejne prace rewaloryzacyjne przeprowadzono w latach 50. XX wieku. Od 3 maja 1980 roku świątynia stała się siedzibą nowo erygowanej parafii pw. Imienia NMP, a w 2008 roku została podniesiona do godności bazyliki mniejszej. W ołtarzu głównym znajduje się cenna gotycka rzeźba „Madonna Uśmiechnięta” zwana Królową Nadziei z końca XIV wieku, w murach trzy wspaniałe portale romańskie oraz maski wykute w blokach granitowych. Rzeźba św. Szymona Apostoła pochodzi z XVIII wieku, a rzeźba Chrystusa Bolesnego datowana jest na XVIII wiek. Święto patronalne: Imienia NMP, 12.09