Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Przypuszcza się, że pierwszy kościół został wybudowany po lokacji miasta na prawie średzkim w 1243 roku. Inne dane wskazują rok 1334, kiedy to w Kościele katolickim ustanowiono uroczystość Świętej Trójcy, która patronuje kościołowi farnemu. Pierwsza wzmianka w źródłach pojawia się dopiero w 1421 roku. W 1613 roku w Gnieźnie wybuchł pożar, w którym ucierpiało całe miasto, a kościół Świetej Trójcy doszczętnie spłonął. Odbudowa świątyni trwała niemal 20 lat, konsekracji nowego kościoła dokonał w 1632 roku bp Andrzej Gembicki. U schyłku XIX wieku świątynia uzyskała swój obecny kształt i wygląd. Jest to kościół orientowany, murowany z cegły w układzie polskim, oszkarpowany. Posiada trójkondygnacyjną wieżę zwieńczoną barokowym hełmem z dwoma latarniami. Od strony południowej przylega kaplica bractwa literackiego i druga, od strony północnej, pod wezwaniem św. Antoniego. W 1895 roku przebudowano ołtarz główny, nadając mu neoklasycystyczne cechy architektoniczne. Znajdują się w nim cztery figury: Serca Jezusowego, Serca Maryi, św. Wojciecha oraz św. Stanisława. W oknach pojawiły się wspaniałe witraże. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku nastąpiła renowacja wnętrza. Prezbiterium otrzymało nowe stale oraz balustradę, ustawiono nowe ławki. W prezbiterium centralnie usytuowany został witraż przedstawiający Trójcę Przenajświętszą, po lewej stronie z wizerunkiem św. Rocha, a po prawej św. Wawrzyńca. Do zabytków należą też drewniane ołtarze boczne z 1. poł. XVIII wieku, krucyfiks z belki tęczowej z 1622 roku oraz barokowy krucyfiks w ołtarzu Męki Pańskiej. Święto patronalne: uroczystość Trójcy Świętej Inne kościoły i kaplice: kościół filialny pw. NMP Królowej Polski kaplica pw. NSPJ w Domu Sióstr Miłosierdzia