Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Parafia została założona i uposażona w XIV wieku, a kościół św. Trójcy istniał już około 1450 roku. Obecną drewnianą świątynię wzniesiono w XVIII wieku z fundacji Joanny z Puchałów Chybińskiej, w 1868 roku została odnowiona dzięki wsparciu Antoniny z Radolińskich Brezinie. Jest to kościół drewniany, konstrukcji zrębowej i sumikowo-łątkowej, kryty gontem, orientowany. Posiada od frontu kwadratową wieżę konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu, wieńczy ją baniasty hełm gontowy. Wnętrze świątyni jednonawowe, trójbocznie zamknięte prezbiterium mniejsze jest od nawy, z boku znajduje się zakrystia. Na chórze muzycznym z tralkowaną balustradą mieści się XIX-wieczny prospekt organowy z instrumentem z warsztatu Alberta Emila Polzina. Klasycystyczne wyposażenie świątyni pochodzi głównie z połowy XIX wieku, m.in. ołtarz główny ku czci Świętej Trójcy i 2 ołtarze boczne ku czci Matki Bożej Bolesnej i św. Walentego. Późnogotyckie figury świętych Wawrzyńca i Jana Nepomucena datowane są na połowę XVI wieku, gotycka granitowa kropielnica sięga wieku XVI. Kościół poświęcony został 11 października 2000 roku. W otoczeniu usytuowana jest dzwonnica konstrukcji szkieletowej kryta dachem dwuspadowym. Święto patronalne: Świętej Trójcy