Parafia Rzymskokatolicka Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika

Początki wsi Gościeradów sięgają XII w., kiedy została nadana klasztorowi kanoników regularnych w Miechowie (1198 r.). Pierwsza drewniana świątynia w tej miejscowości istniała prawdopodobnie już w XIII w., bowiem została zniszczona przez Tatarów ok. 1241 r. Parafia Gościeradów powstała przed 1391 r. Posiadała w swojej historii kilka drewnianych kościołów. Jeden z nich został wzniesiony przez ród Gościeradowskich pod koniec XIV w. Kolejny wybudowany ok. poł. XVI w. z fundacji Andrzej Tęczyńskiego, zniszczony został przez wojska szwedzkie w 1657 r. Następna świątynia istniała w latach 1674-1926. Jej konsekracji dokonał bp A. Kobielski w 1728 r. Po dwukrotnym remoncie w XIX w. podjęto decyzję o budowie nowej, murowanej świątyni. Z parafią wiążą się nazwiska dwóch prymasów Polski: w poł. XVII w. właścicielem majątku był abp Wacław Leszczyński, natomiast istniejąca do dziś kapliczka przy kościele została wybudowana w 1728 r. z fundacji bpa poznańskiego K. Szembeka. Kościół pw. św. Stanisława BM i św. Jana Chrzciciela zbudowany został w latach 1908-1920 przez arch. Józefa Piusa Dziekońskiego. Wyposażenie zachowało się z poprzedniego budynku sakralnego, ale w 1958 r. zostało częściowo ofiarowane nowo powstałej parafii w Grabówce (przekazano wówczas m.in. 3 drewniane ołtarze). Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał 24 czerwca 1957 r. bp P. Kałwa. W latach 1980-1985 dzięki ofiarności parafian pokryto dach miedzianą blachą, ułożono w kościele posadzkę oraz pomalowano go od wewnątrz. Natomiast w ostatnich latach zamontowano nowe witraże oraz dokonano konserwacji kilku obrazów. Świątynia wybudowana została z cegły w stylu nadwiślańskiego neogotyku. Budowla jest na planie krzyża łacińskiego. Główny akcent bryły kościoła stanowi wysoka wieża, wyrastająca ze środka masywu frontowego. Jest ona czworoboczna i czterokondygnacyjna, złożona z trzech uskokowo zmniejszających swój przekrój prostopadłościanów, nakryta smukłą, ośmiopołaciową iglicą z koroną, zwieńczona krzyżem. Świątynię wyposażono w latach 50-tych w neogotyckie ołtarze, ambonę i konfesjonały, zastępując nimi te pochodzące ze starego, drewnianego kościoła. W świątyni zachowało się wiele elementów wyposażenia, pochodzących ze starego kościoła: antepedium kurdybanowe z I poł. XVIII wieku, barokowa chrzcielnica z czarnego marmuru z II poł. XVIII wieku, obrazy z I poł. XIX wieku pędzla Aleksandra i Jana Danielewiczów.