Parafia Rzymskokatolicka Świętej Gertrudy i Świętego Michała Archanioła

Parafia pw. św. Gertrudy i św. Michała Archanioła znajduje się w najdalej wysuniętej części Tarnobrzega – Wielowsi. Dzielnica ta do 1976 r stanowiła osobną wieś. Jej początki sięgają XII w., była ona fundacją rodu Mądrostków. W tym czasie prawdopodobnie przynależała do parafii grodzkiej w Sandomierzu. Samodzielna parafia Wielowieś erygowana została w 1215 r. Plądrowana była w czasie najazdów tatarskich oraz podczas wojen z książętami ruskimi w 1376 r. Wieś i parafia wielokrotnie niszczone były również przez wylewy Wisły. Pierwszy drewniany kościół wybudował włościanin z Koćmierzowa jako wotum wdzięczności za uwolnienie z niewoli tatarskiej. W okresie późniejszym istniało w Wielowsi jeszcze kilka drewnianych świątyń, które ulegały pożarom. Ostatnia z nich rozebrana została przed 1884 r. W 1861 r. matka Kolumba Róża Białecka założyła w Wielowsi Trzeci Zakon Polskich Sióstr Dominikanek Czynnych. Siostry prowadziły szkoły, opiekowały się chorymi, a w czasie epidemii cholery w 1872 r. grzebały zmarłych. Z terenu parafii Wielowieś powstały placówki duszpasterskie w Sobowie oraz Zakrzowie. Kościół parafialny pw. św. Gertrudy i św. Michała Archanioła zbudowany został w 1884 r. wg projektu opracowanego przez Tadeusza Stryjeńskiego na zlecenie Jana Dzierżysława Tarnowskiego, właściciela Wielowsi i Dzikowa. Nad całością prac czuwał ks. Władysław Ciechanowicz. Uroczyste poświęcenie świątyni odbyło się w 1902 r. Gruntowny remont i przebudowa kościoła miały miejsce w latach 19301933 na podstawie planu przygotowanego przez Wacława Krzyżanowskiego. Świątynia jest murowana. Od północy graniczy z dawną grobową kaplicą kopułową Tarnowskich, która pochodzi z początku XVII w. Jest to jednonawowa świątynia z jednorodnym stylistycznie wyposażeniem. We wnętrzu kaplicy Tarnowskich znajduje się manierystyczny ołtarz św. Gertrudy, pochodzący z wcześniejszej świątyni. Obok kościoła wznosi się XIX-wieczna dzwonnica. Ogrodzenie z kaplicami pochodzi z II poł. XIX w.