Parafia Rzymskokatolicka Świętej Marii Magdaleny

Początki parafii sięgają czasów piastowskich. Miejscowa tradycja upatruje fundatora pierwotnej świątyni w księciu Henryku Sandomierskim, który jakoby w podzięce za szczęśliwy powrót z wyprawy krzyżowej wystawił tu niewielką drewnianą kaplicę (ok. poł. XII w.). Z czasem Miechocin stał się jedną z największych parafii archidiakonatu sandomierskiego (w XIV w. przynależało do niej 14 wiosek). W XVI w. ziemie parafii przeszły na własność rodziny Tarnowskich, która na parafialnych gruntach założyła miasto Tarnobrzeg. Z tego okresu pochodzą źródła, które wspominają o szkole parafialnej. Na przełomie XVI i XVII w. wyróżniała się ona wysokim poziomem nauczania, stąd zwana była Akademią Miechocińską. W XIX i XX w. z terenu parafii wydzieliło się szereg nowych placówek duszpasterskich (m.in. Ślęzaki, Tarnobrzeg – dominikanie, Chmielów, Stale). Po II wojnie światowej parafia uległa znacznemu zmniejszeniu poprzez likwidację niektórych miejscowości (m.in. Machowa i Kajmowa), a spowodowane to było rozwojem kopalni odkrywkowych siarki. Kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny wzniesiony został w XIV w. (na jednym ze zworników sklepienia widnieje data 1340), z fundacji rodu Habdanków. Po 1613 r. przeprowadzono rozbudowę świątyni: usunięto część ściany frontowej, dobudowując nawę główną, boczne wejście oraz kaplicę „babiniec”. Kolejna rozbudowa miała miejsce w latach 18431845, kiedy przedłużono nawę główną. Kościół został poważnie uszkodzony podczas działań I wojny światowej. Renowacji podjął się ks. Henryk Hausner w 1923 r. Dobudował on wówczas boczną kaplicę, wieżę kościelną, w nawie głównej wymienił drewniany sufit na sklepienie łukowe z cegły oraz wykonał przypory zewnętrzne. W 1958 r. wskutek trąby powietrznej zwaliła się wieża kościelna, którą odbudowano w pierwotnej postaci. Prace konserwatorskie prowadzone były w latach 80-tych XX w. (m.in. wymieniono na nowe zmurszałe cegły oraz całą konstrukcję drewnianą dachu i pokryto ją blachą miedzianą). Kontynuowano je w latach 90-tych XX w. oraz po roku 2000 (m.in. restauracja głównego i bocznych ołtarzy, odsłonięto gotyckie freski). Świątynia jest gotycka, powiększona w XIX w. wg projektu autorstwa włoskiego architekta Franciszka Marii Lanciego poprzez wydłużenie nawy o dwa kolejne przęsła, z użyciem gotyckiej cegły rozbiórkowej oraz z zachowaniem gotyckiego wątku muru. Od strony północnej przylega do nawy półkolista XX-wieczna kaplica. Wnętrze jest jednonawowe, przykryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. Na ścianach prezbiterium zachowały się fragmenty gotyckich malowideł oraz inskrypcja z datą zakończenia gotyckiej budowy. Wyposażenie kościoła jest barokowe, składa się z ołtarza głównego wraz z umieszczonym w jego centralnej części późnogotyckim, XV-wiecznym krucyfiksem, autorstwa snycerza wywodzącego się z krakowskiego warsztatu Wita Stwosza, dwóch ołtarzy bocznych, ambony, boazerii (stall) w prezbiterium wraz z cyklem obrazów świętych oraz trzech dużych rozmiarów obrazów zawieszonych w prezbiterium i nawie kościoła. Pochodzi ona z ostatniej ćwierci XVII i początku XVIII w. Zachowała się gotycka kamienna chrzcielnica, pochodząca z 1484 r.