Parafia Rzymskokatolicka Świętej Barbary

Początki wsi Mychów nie są dokładnie znane. Prawdopodobnie istniała ona już w XIII w. Według tradycji pierwszy kościół powstał w tym miejscu w I poł. tegoż wieku z fundacji biskupa krakowskiego Wisława z Kościelca. Jego konsekracja miała mieć miejsce w 1230 r. Wiadomym jest, iż parafia Mychów ze świątynią pw. św. Katarzyny istniała przed 1326 r., płacąc już wówczas świętopietrze. Kościół ten był budynkiem drewnianym, posiadającym zakrystię, kaplicę i boczną kruchtę. W poł. XVIII chylił się ku upadkowi, stąd podjęto decyzję u budowie nowej świątyni. W latach 1966-1996 parafię Mychów prowadzili kapłani ze Zgromadzenia Serca Pana Jezusa (Księża Sercanie). Od zakończenia tego okresu posługują w niej duchowni diecezji sandomierskiej. Kościół parafialny pw. św. Barbary wzniesiono w 1772 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Smagłowskiego i dzięki funduszom dziedziczki Mychowa Zofii Bidzińskiej. Uroczyście poświęcony został przez bpa W. Boxę Radoszewskiego 24 sierpnia 1788 r. W 1921 r. świątynia uległa pożarowi. Jej restaurację przeprowadzono w latach 1922-1923, po czym straciła ona swój barokowy charakter. Gruntowny remont kościoła miał miejsce również w ostatnich latach. Świątynia jest murowana i otynkowana, o cechach barokowych. Składa się z nawy, prostokątnego prezbiterium z przybudowaną, sklepioną zakrystią oraz z dwóch symetrycznie rozmieszczonych kaplic, nadających kościołowi plan krzyża. Po stronie północnej jest kaplica św. Antoniego, a od południa MB Niepokalanie Poczętej. Od zachodu stoją dwie piętrowe wieże nakryte namiotowymi dachami i zwieńczone ośmiobocznymi latarenkami. Pod kaplicą, od strony południowej, rozpościera się krypta sklepiona kolebką. Znajdują się w niej szczątki 12 osób: 3 kapłanów, 7 osób świeckich i 2 dzieci.