Parafia Rzymskokatolicka Świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy

Łukawa swoimi początkami sięga I poł. XIII w. W tym czasie jej dziedzicem był bp Iwo Odrowąż, który ok. 1220 r. zapisał ją klasztorowi cystersów w Wąchocku. Według tradycji, pierwszy drewniany kościół powstał Łukawie w 1314 r. z fundacji Janusza Ballona. Z całą pewnością parafia (oraz świątynia pw. św. Katarzyny, dziewicy i męczennicy) funkcjonowała przed 1326 r., kiedy to znalazła się wśród kościołów odprowadzających świętopietrze. W połowie XVIII w. powstała w Łukawie nowa, murowana świątynia. Nie jest wiadomym, czy kościół z pocz. XIV w. funkcjonował przez ponad 400 lat, czy też powstawały kolejne drewniane budowle. Kościół parafialny pw. św. Katarzyny, dziewicy i męczennicy, zbudowany został w 1745 r. kosztem ówczesnego proboszcza ks. Józefa Wojciecha Cyberta. Poświęcenia świątyni dokonał oficjał sandomierski ks. Andrzej Potocki jeszcze w tym samym roku. Wnętrze wyposażył ks. Stanisław Mirecki pod koniec XVIII w. Kościół uległ pożarowi w 1944 r., podczas działań wojennych. Dzieła zniszczenia dopełniły wojska rosyjskie poprzez rabunek cenniejszych przedmiotów oraz burza, która w 1947 r. obaliła szczyt świątyni. Odbudowę budynku zainicjowali ks. Jan Zych, proboszcz parafii Góry Wysokie, oraz ks. Stanisław Kotowski, profesor sandomierskiego seminarium. Pierwszą Mszę świętą przy prowizorycznym ołtarzu odprawiono 4 lipca 1948 r. W latach 1948-1952 pracami restauracyjnymi kierował ks. Tomasz Kucharczyk. Kontynuowane były do 1958 r. Kolejna konserwacja świątyni miała miejsce w 1981 r. (z zewnątrz) oraz 1985 r. (wewnątrz). Świątynia, choć odbudowana w stylu barokowym, jest prosta i skromna, jednonawowa, z niższym i węższym prezbiterium. Na dwuspadowym dachu wznosi się niewielka, tradycyjna wieżyczka. Dobrze doświetlone wnętrze zamknięte jest stropem kolebkowo-krzyżowym. Na uwagę zasługuje specyficzny układ ołtarza głównego, w którym w dolnej części znajduje się kamienna mensa z tabernakulum, na którym umieszczony jest współczesny ołtarz. Na ścianie ołtarzowej znalazły się dekoracje figuralne i ornamenty sgraffito, zaś w niszy ozdobionej mozaiką koloru złota – biała figura Madonny z Dzieciątkiem. Całość kompozycji dopełnia witraż, znajdujący się u góry.