Parafia Rzymskokatolicka Świętego Michała Archanioła

Wieś Spie, podobnie jak inne położone w pobliżu nad rzeką Łęg osady, powstała na karczowiskach Puszczy Sandomierskiej w XVII w. W administracji kościelnej przynależały one do parafii Raniżów. Starania o utworzenie ośrodka duszpasterskiego dla wiernych mieszkających w dużej odległości od kościoła parafialnego, podjął proboszcz raniżowski ks. Bartłomiej Łukasiewicz. Duchowny ten wyjednał sobie przywilej króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wydany 19 maja 1772 r., mocą którego otrzymał grunt pod budowę kościoła, domu wikariusza i organisty. W związku z tym bp K. Sołtyk erygował filię w Spiach (25 stycznia 1773 r.), w skład której weszła główna miejscowość oraz 8 pobliskich wiosek. W 1773 r. wybudowano modrzewiowy kościół pod patronatem św. Michała Archanioła, który został poświęcony dwa lata później. Świątynia ta istniała do 1847 r., kiedy to uległa pożarowi. Przystąpiono wówczas do budowy nowego, murowanego kościoła. W tym czasie nabożeństwa odbywały się w domu księży wikariuszy oraz tymczasowo w miejscowej karczmie. Pod koniec XVIII w. filia Spie została powiększona o kilka nowych osad, m.in. Wolę Rusinowską, z której w XX w. powstała samodzielna placówka duszpasterska. Samodzielna parafia w Spiach erygowana została w 1913 r. Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła zbudowany został w latach 18791880 staraniem ks. Franciszka Szaynocha. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał bp J. Glazer 13 lipca 1880 r. Jednak w 1899 r. kościół uległ znacznemu zniszczeniu w wyniku pożaru wywołanego uderzeniem pioruna. W niedługim czasie budynek odbudowano. Odrestaurowana świątynia została konsekrowana przez bpa K. Fischera 3 lipca 1905 r. Remont kościoła miał miejsce w latach 80-tych XX w. (m.in. wymiana dachu i okien, wzmocnienie fundamentów, nowe organy ufundowane przez rodaków z USA). W 2006 r. ułożono nową granitową posadzkę, a dwa lata później wykonano nowy ołtarz oraz polichromię ścian wewnętrznych (2009 r.). Świątynia jest wybudowana z cegły i otynkowana, w stylu neogotyckim, kryta blachą. Posiada układ bazylikowy, trójnawowy. Na ścianach znajdują się malowidła figuralne i ornamentalne. Wyposażenie jest z pocz. XX w., uzupełnione w okresie międzywojennym i w latach 50-tych XX w. Zostały zachowane pojedyncze elementy z kościoła drewnianego. Styl wyposażenia nawiązuje do neogotyckiej architektury kościoła. Ołtarze, feretrony i paramenty liturgiczne są przykładem rodzimego rzemiosła artystycznego i odzwierciedlają działalność fundacyjną lokalnej społeczności parafialnej.