Parafia Rzymskokatolicka Świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika

Po raz pierwszy Rzeczyca Długa (wraz z Rzeczycą Okrągłą i Wolą Rzeczycką) pojawia się w źródłach historycznych z XV w. Przynależała ona wówczas do parafii w Charzewicach. W okresie późniejszym Rzeczyca Długa znalazła się w granicach parafii Rozwadów. Sytuacja ta trwała do lat 80-tych XX w. Dekadę wcześniej ks. Jan Paja zorganizował w jednym z domów w Rzeczycy Długiej punkt katechetyczny dla miejscowej młodzieży. W październiku 1977 r. punkt ten przystosowano do pełnienia funkcji tymczasowej kaplicy. Wspomniany duchowny starał się uzyskać od władz państwowych pozwolenie na budowę w Rzeczycy Długiej kościoła. Udało się je zdobyć we wrześniu 1979 r. Świątynia została ukończona w listopadzie 1981 r., jednak nadal pełniła funkcję kaplicy dojazdowej parafii Rozwadów. Samodzielną parafię w Rzeczycy Długiej erygowano 9 czerwca 1986 r. Kościół parafialny pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika zbudowany został w latach 1980-1981 wg projektu inż. Gerarda Pająka. Kamień węgielny poświęcił i wmurował w powstającą świątynię bp I. Tokarczuk 27 maja 1980 r. Przy dużym zaangażowaniu wiernych nowy kościół powstał w dość krótkim czasie. Uroczystego poświęcenia dokonał bp I. Tokarczuk 10 listopada 1981 r. Po 1986 r. trwały prace nad wystrojem wnętrza wg projektu Dariusza Jasiewicza z Krakowa. W 2005 r. wykonano elewację i ocieplenie kościoła. Świątynia posiada styl modernistyczny. Bryła kościoła jest geometryczna, prosta i surowa w swojej formie. Prowadzi doń wejście od lewej strony. Jest ono zaakcentowane żelbetową konstrukcją trójkondygnacyjnej, otwartej wieży, zwężającej się ku górze, skrywającej dzwony między dwoma ścianami i zwieńczonej dużym krzyżem. Zaraz też rozpoczyna się lewa, niższa nawa boczna z prostokątnymi oknami w żelbetowych ramach, przechodząca w obejście z zapleczem z tyłu prezbiterium. Dach kościoła jest płask, opada od frontu ku tyłowi, aby ponad prezbiterium wznieść się raz jeszcze wysokim uskokiem, zawierającym doświetlające ołtarz okno. Okna nawy głównej są w sposób typowy dla modernizmu wąskie i pionowo równoległe.