Parafia Rzymskokatolicka Świętej Małgorzaty

Sobótka swoimi początkami sięga czasów Kazimierza Sprawiedliwego (XII w.) i była wówczas wsią królewską. Natomiast parafia w Sobótce erygowana została przed 1476 r., kiedy to pojawiła się w źródłach historycznych. Pierwszy kościół powstał w XV w., jednak został zniszczony podczas najazdu tatarskiego w 1502 r. Kolejna świątynia została wzniesiona ok. 1515 r. z fundacji Mikołaja Ożarowskiego, dzierżawcy królewszczyzny sobóckiej. Przechodziła ona liczne remonty, m.in. w 1598 i 1613 r. Kościół ten przerwał do poł. XVII w., gdy został spalony przez wojska kozackie, które brały udział w najeździe księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego (1657 r.). Kilka lat później na jego miejscu wzniesiono drewnianą kaplicę, którą z czasem rozbudowano. Pomimo przeprowadzanych remontów budynek ten w XVIII w. chylił się ku upadkowi. Z tego względu ówczesny proboszcz ks. Franciszek Wacławski w 1751 r. podjął się budowy nowej, drewnianej świątyni. Wykonana była ona jednak ze słabych materiałów i niedbale, co spowodowało pod koniec XVIII w. potrzebę budowy nowego kościoła. Kościół parafialny pw. św. Małgorzaty zbudowany został w 1795 r. z fundacji miejscowego proboszcza ks. Mikołaja Zawiskiego. Była to świątynia murowana, pod względem architektonicznym prezentująca styl barokowo-klasycystyczny. Jej uroczystego poświęcenia dokonał sufragan lubelski bp J. Lenczowski 26 maja 1805 r. Kościół ten przeszedł gruntowny remont na przełomie XIX i XX w. Uległ zniszczeniu podczas działań II wojny światowej w 1944 r. Odbudowany został staraniem ks. Wacława Kaszewskiego w latach 1946-1950, w oparciu o projekt arch. Józefa Jamroza. Świątynia restaurowana była w 2009 r. (m.in. wymiana instalacji elektrycznej, okien, wykonano nowy ołtarz i ambonkę). Konsekracji nowego ołtarza oraz głównego ołtarza po konserwacji dokonał bp K. Nitkiewicz 29 listopada 2009 r. Świątynia jest murowana o charakterze barokowo-klasycystycznym, jednonawowa z węższym prezbiterium z półkolistą absydą. Do prezbiterium dostawione są od północy skarbczyk, a od południa – zakrystia. Kompozycję bryły uzupełnia zachodnia kruchta. Kościół nakrywają dwuspadowe dachy, a góruje nad nimi barokowa wieżyczka na sygnaturkę. Ściany wnętrza rozczłonkowane są pilastrami, a nakrywają je sklepienia kolebkowe z lunetami. Otwór tęczowy zamknięty jest półkolistym łukiem. Chór muzyczny wspiera się na trzech arkadach. W ołtarzu głównym znajduje się łaskami słynący obraz MB z Dzieciątkiem błogosławiącym światu (La Madonna Miracolosa di San Marco), będący kopią słynnego wizerunku maryjnego z bazyliki św. Marka w Wenecji. W bocznych ołtarzach umieszczone są wizerunki św. Anny oraz św. Antoniego z Padwy.