Parafia Rzymskokatolicka Świętego Stanisława Biskupa

Historia parafii Modliborzyce związana jest z pobliską wsią Słupie, gdzie od 1412 r. istniał modrzewiowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP (później św. Marii Magdaleny). Ufundowany mógł być przez Jana Dłutto. Świątynia ta została rozebrana w 1872 r. (3 maja 2011 r. ustawiono w tym miejscu krzyż dla upamiętnienia pierwszej świątyni na tym terenie). W latach 20-tych XVII w. wieś Słupie nabył Stanisław Wioteski, chorąży beski. 27 lutego 1631 r. uzyskał on od króla Zygmunta III Wazy przywilej lokacyjny na założenie na gruntach Słupi miasta prywatnego Modliborzyce. Trzy lata później powstała na rynku tegoż miasta tymczasowa świątynia, natomiast w latach 1645-1664 wybudowano obecny kościół pw. św. Stanisława BM. W 1664 r. przeniesiono siedzibę parafii ze Słupia do Modliborzyc. Z terenu parafii Modliborzyce pochodzili bp Wincenty à Paulo Pieńkowski (ordynariusz lubelski) oraz bp Józef Drzazga (ordynariusz olsztyński). Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM zbudowany został w latach 16451664 z fundacji Stanisława Wioteskiego. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał bp M. Oborski w 1668 r. Restauracje kościoła miały miejsce w 1780, 1814 i 1841 r. (dwie ostatnie po pożarach). Gruntowny remont przeprowadzony był również w latach 1883-1884 oraz 1955-1974 (nowe sklepienie, tynki, sztukateria, postawiono nową zakrystię i przebudowano fronton). W ostatnich latach przeprowadzono prace konserwacyjne, m.in. ołtarza głównego i dwóch ołtarzy bocznych. Murowana świątynia została zbudowana w stylu barokowym, przebudowana w XIX i w II poł. XX w. Założona jest na planie krzyża, z ramionami zakończonymi elewacją zwieńczoną szczytami barokowymi, kryta blaszanym dachem siodłowym z barokową sygnaturką na przecięciu nawy z transeptem. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie, z przybudowanymi symetrycznie zakrystiami. Wnętrze jest jednonawowe, sklepienie ozdobiono sztukaterią, posiada konstrukcję żelbetonową. Na ścianach znajdują się malowidła. Wyposażenie kościoła stanowią barokowe ołtarze i klasycystyczna ambona. Świątynia posiada podpiwniczenie, gdzie chowano kolatorów, m.in. Stanisława Wioteskiego.