Parafia Rzymskokatolicka Świętego Franciszka Salezego i Świętego Andrzeja Boboli

Początki historii wsi Wrzawy sięgają XIII w. Parafia pod wezwaniem św. Wawrzyńca została w tej miejscowości erygowana w 1271 r. Wydzieliła się ona z terenów parafii Gorzyce jako prywatna fundacja rodu Dębno. Do 1683 r. znajdowała się na prawym brzegu rzeki San. Z jej obszaru wyłoniły się parafie w Pniowie (1464 r.) oraz Radomyślu nad Sanem (1614 r.). Opiekę nad parafią sprawowały rody szlacheckie, m.in. Górajskich, Sienieńskich, Koniecpolskich, Słupeckich, Hadziewiczów i Horochów. Na przestrzeni wieków parafia posiadała kilka drewnianych kościołów, które niszczyły powodzie i działania wojenne. Ostatnia drewniana świątynia zbudowana była w latach 1826-1827. Kościół ten został spalony 4 sierpnia 1944 r. przez wycofujące się wojska niemieckie. Po wojnie na potrzeby kultu religijnego zaadoptowano budynek wiejskiego domu ludowego. Nowa murowana świątynia pw. NMP Królowej Polski została wzniesiona w latach 1958-1961 z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Alojzego Sierżęgi wg projektu inż. Galara z Rzeszowa. Nad całością prac czuwał administrator parafii ks. Michał Kozakiewicz. Uroczyste poświęcenie kościoła miało miejsce 10 sierpnia 1961 r. W ostatnich latach świątynia była remontowana (m.in. zmiana pokrycia dachowego, elewacja, ogrzewanie) oraz doposażona (m.in. nowe organy). Kościół parafialny jest budowlą ceglaną, obecnie otynkowaną o prostej, aczkolwiek stylowej architekturze modernistycznej. Stromy, sporych rozmiarów dach ze strzelistą sygnaturką wraz ze swoistymi „przyporami” ścian miał być zapewne nawiązaniem do gotyku. Jednolitą fasadę zdobi jedna skromna wnęka w kształcie krzyża, zaś płaską ścianę tylną – okrągłe wyobrażenie MB Częstochowskiej. Wnętrze kościoła, choć skromne, dzięki formie halowej oraz jasności jest spokojne i szlachetne. Sufit wykonano z żelbetowych „kasetonów”, zaś na ścianie ołtarzowej widzimy figury w stylu nowoczesnym, które tworzą grupę ukrzyżowania.