Parafia Rzymskokatolicka Świętej Anny

Początki parafii sięgają II poł. XII w. Pierwszy kościół prawdopodobnie był drewniany, nie przetrwał jednak do naszych czasów. Do połowy XVII w. parafia należała do diecezji poznańskiej, do archidiakonatu pszczewskiego, a z chwilą powstania dekanatów w XIII w. do dek. świebodzińskiego. W wyniku haseł religijnych Marcina Lutra i postępów reformacji osłabia się katolicyzm na terenie parafii. W 1538 r. właściciele Szczańca wraz z wiernymi przechodzą na luteranizm. Około 1570 r. zostaje wzniesiony obecny kościół w stylu gotyckim. Wskutek rozwoju akcji kontrreformacyjnej katolicy odzyskali na kilka lat (1628-34) swój kościół, odprawiając w nim msze św. i nabożeństwa katolickie. Dalsze wydarzenia wojny trzydziestoletniej i przemarsz wojsk szwedzkich spowodowały powrót protestantyzmu, a tym samym ponowne przejęcie kościoła przez przedstawicieli tego wyznania. Dopiero pokój westfalski (1648 r.) ponownie przywrócił i umożliwił wznowienie parafii katolickiej. Z chwilą restytucji katolicyzmu parafia przechodzi pod jurysdykcję biskupów wrocławskich. W 1654 r. do parafii w Szczańcu przyłączono cztery kościoły filialne: Wolimierzyce, Dąbrówkę Małą, Kiełcze i Myszęcin. Proces rekatolicyzacji parafii przebiegał z wielkimi trudnościami, gdyż protestantyzm zakorzenił się głęboko, szczególnie wśród właścicieli Szczańca. Oni to, szczególnie po układzie z Habsburgami w 1686 r., pragnęli - licząc na poparcie władzy politycznej nieprzychylnej katolicyzmowi - przywrócić protestantyzm. Wiek XVIII - to czas upadku życia religijnego i dechrystianizacji parafii. Dopiero w 1945 r. świątynie tej parafii powróciły do kościoła katolickiego. Stało się to z chwilą przybycia do Szczańca i okolicznych miejscowości ludności polskiej z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej i innych rejonów Polski.