Parafia Rzymskokatolicka Świętego Bartłomieja Apostoła

Historia Czapel sięga aż do roku około 1800 r. przed naszą erą. Na ten okres bowiem datowane są ślady osady, na które natrafiono podczas robót wodociągowych w 1993 r. Według zapisków historycznych, wieś tę książe Kazimierz Sprawiedliwy w roku 1184 przekazał Kolegiacie św. Floriana w Krakowie. Nazwa miejscowości zmieniała się z Czapl na Nova Czapla, Czaple Duże, a obecnie Czaple Wielkie. Historia parafii w Czaplach Wielkich sięga XIV wieku. Wtedy to ówczesny biskup Jan Grot erygował parafię. W tym czasie stał tu już drewniany, kryty gontem, kościół pw. Bożego Ciała. Według ks. Jana Wiśniewskiego, świątynia została wybudowana już w 1440 r., kiedy dziedzicem tych ziem był Jakub Trepka herbu Topór. Według tradycji drewnianą świątynię strawił pożar, który wybuchł od nie zgaszonej świecy po procesji Bożego Ciała. Wiadomo na pewno, że w miejscu spalonej świątyni w 1523 r. wybudowano murowany kościół pw. św. Bartłomieja Apostoła. Dla upamiętnienia tego wydarzenia, na zewnętrznej ścianie od południa wmurowany jest kamień węgielny (obecnie wewnątrz kruchty bocznej dobudowanej na początku XX wieku). Budowniczowie kościoła starali się zachować styl romański świątyni wzorując się na kościele w pobliskich Wysocicach. W kościele są cztery ołtarze. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający męczeńską śmierć św. Bartłomieja Apostoła. namalowany przez Wojciecha Eliasza w 1865 r. w Krakowie. Pod kościołem znajdują się krypty grobowe (dwie zasypane po zawaleniu się stropów w wieku XIX). W krypcie pod ołtarzem Matki Boskiej Bolesnej została pochowana Zofia z Badenich – Popiel zmarła w 1859 r., wielka fundatorka świątyni. Dzięki jej funduszom chylącą się ku upadkowi świątynia została wyremontowana, i wraz z przykościelnym cmentarzem otoczona murem. Kościół dotrwał do naszych czasów w prawie niezmienionej formie, jedynie od strony północnej dobudowana została w XIX wieku zakrystia, a od południowej – boczna kruchta. W latach 20-tych ubiegłego wieku powiększono otwory okienne, zatracając ich pierwotny, późno romański styl. Od lat 80 minionego stulecia trwają remonty, oraz prace konserwatorskie przy świątyni: została ona otynkowana, pokryta nową blachą, otoczona betonowym chodnikiem, a ostatnio oświetlona z zewnątrz, ogrodzona nowym murem z bramami od wschodu i zachodu. Od 209 roku trwają prace konserwatorskie wewnątrz. Odnowiony jest chór z prospektem organowym, oraz rzeźby grupy ukrzyżowania. Obecnie trwa konserwacja ołtarza Matki Boskiej Bolesnej, oraz epitafium rodziny Dembińskich.