Parafia Rzymskokatolicka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Być może parafia istniała już w XI w., gdyż według niektórych hipotez Stanisław ze Szczepanowa miał być jej proboszczem, a miejscowe legendy zapisane w kronice parafialnej powstały zapewne w nawiązaniu do konfliktu bpa Stanisława ze Szczepanowa z królem Bolesławem Śmiałym i towarzyszących im społecznych emocji. Historia w cieniu św. StanisławaKościół stał już na pewno w Żębocinie w poł. XIII w. Są w nim ze czcią przechowywane relikwie Stanisława ze Szczepanowa. Kościół zbudowany na wzgórzu, jest gotycki, murowany, jednonawowy, o kwadratowym prezbiterium i szerszej prostokątnej nawie. Badania potwierdziły, że stanowił część warowni królewskiej – dostęp doń był możliwy tylko z jednej strony – a zatem w sposób naturalny został zbudowany na sposób przypominający warownię. Podczas prac archeologicznych pod kościołem odkryto piwnicę średniowieczną. W 1326 r. parafia żębocińska należała do dekanatu pleszewskiego. W 1475 r. Długosz wymienia „Zamboczin” z kościołem i parafią, która pobiera dziesięcinę w pobliskiej Kowali. W 1595 r. Żębocin znalazł się w dekanacie proszowickim. Wizytacja biskupia z końca XVI w. odnotowuje murowany kościół parafialny pw. św. Stanisława i św. Małgorzaty. Świątynię remontowano i przebudowano pomiędzy 1757 a 1783 r., z tego okresu pochodzi obecna fasada, barokowy hełm wieży oraz wystrój wnętrza kościoła. W swej długiej historii kościół był kilkakrotnie przebudowywany, ale we fragmentach pozostał nietknięty – część budulca pochodzi z XIII wieku. Kościół był konsekrowany 14 grudnia 1614 r. przez biskupa krakowskiego Waleriana Łubieńskiego. Obok kościoła znajduje się dzwonnica barokowa w tzw. typie włoskim, z 1776 r. Kościół jest otoczony drzewostanem lip, niektóre przypuszczalnie posadzono w końcu XVIII w. Wnętrze bogate w zabytkiOłtarz główny, dwa boczne i ambona – późnobarokowe z II poł. XVIII w. Główny przedstawia św. Małgorzatę, współpatronkę kościoła oraz scenę Ukrzyżowania. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Stanisława, patrona kościoła. Zachowane wota świadczą o dawnych tradycjach szczególnego kultu tych obrazów. Wyposażenie kościoła jest w ogólności bardzo bogate, stanowią je m.in. gotycka figura św. Anny Samotrzeciej z około 1380 r., drzwi gotyckie w kruchcie z XV w. , figura Matki Bożej Bolesnej, prawdopodobnie ze szkoły Wita Stwosza, kobierzec sułtana tureckiego z bitwy pod Wiedniem, krucyfiks gotycki z końca XV w., chrzcielnica z XVI w., obrazy z wizerunkami świętych z XVI-XVIII w., monstrancje i kielichy barokowe, ornaty z XVII/XVIII w.