Parafia Rzymskokatolicka Świętego Mikołaja Biskupa i Wyznawcy

Historia kościoła i parafii w Solcu sięga prawdopodobnie XIII w. Najwcześniejsze wzmianki o tej osadzie pochodzą z 1326 r. – jej nazwę wymienia wykaz Świętopietrza. Pierwszy Kościół był drewniany i nie ostał się czasowi. Osada leżąca przy szlaku handlowym z Sandomierza do Krakowa szybko się rozwijała. W XIV w. parafia miała już 700 wiernych. Według kronik sto lat później należało do niej sześć sąsiednich miejscowości. Pierwsze wzmianki o patronie parafii, Św. Mikołaju, pochodzą z wizytacji biskupiej z 1596 r. W tym czasie Kościół był już murowany. Złe czasy dla Świątyni w Solcu nadeszły w XVI w., gdy panem tych ziem został protestant Marcin Zborowski. Jak dowiadujemy się z zapisków historycznych, Zborowski obrabował i sprofanował kościoły leżące w jego włościach; tragiczny los nie ominął też soleckiej Świątyni. Na szczęście jego syn, Andrzej, zwrócił Kościół katolikom. Świątynia, która przechodziła różne koleje losu, została odrestaurowana, a właściwie przebudowana, w 1832 r. staraniem właścicielki Zborowa i Solca – Marianny Wielogłowskiej. Po przebudowie ze starego kościoła pozostawiona została jedynie wschodnia Ściana. Budowla całkowicie zmieniła swój wygląd. Jak podkreśla ks. Jan Wiśniewski: „Kościół przedstawia kształt zwykłego podłużnego prostokąta” (t. 6, s. 229). Pod koniec XIX w. Świątynia znów chyliła się ku upadkowi. Biskup Augustyn Łosiński w 1913 r. zachęcał do wzniesienia nowego kościoła, lecz decyzja o inwestycji zapadła dopiero tuż przed wybuchem II wojny Światowej. W latach 1937–1939 w Solcu wybudowany został nowy Kościół. W 1967 r. odremontowaną Świątynię konsekrował bp Jan Jaroszewicz. Polichromia na stropie kościoła pochodzi z 1961 r. Remont prezbiterium i malowanie wnętrza wykonano w 1995 r. Czy wiesz, że...Niezwykle prosta konstrukcja nadaje Kościołowi nowoczesny wygląd. Jednym z niewielu zachowanych zabytków jest renesansowy nagrobek wmurowany w północną, zewnętrzną Ścianę Świątyni. Kamienna płyta przedstawia brodatego, zakutego w zbroję rycerza. Według tradycji jest nim pan okolicznych ziem, Samuel Zborowski, znany z historii szlachcic, który za zabicie kasztelana przemyskiego Andrzeja Wapowskiego został przez króla Henryka Walezego skazany na banicję. Zborowski mimo zakazu powrócił z wygnania do kraju. Pochwycony z rozkazu hetmana Zamojskiego, został następnie Ścięty w Krakowie w 1584 r. Odpust: św. Mikołaja – 6 grudnia