Parafia Rzymskokatolicka Świętego Stanisława Biskupa

Miejscowość Jarczów leżała na drodze handlowej wiodącej z Zamościa do Lwowa, na skutek czego mogła się rozwinąć, a nawet uzyskać prawa miejskie (do r. 1868). Istniała tutaj parafia unicka, którą po kasacie w r. 1875 zamieniono na prawosławną. Katolicy obrządku łacińskiego należeli do parafii Chodywańce. Taka sytuacja trwała od 28 VIII 1425 r., tzn. od czasu założenia parafii w Chodywańcach. Do początku w. XIX był to teren diecezji chełmskiej (dekanat Bełz). Dopiero w r. 1947 siedziba parafii została przeniesiona do Jarczowa (12 V 1947 r. przeniósł się tutaj ks. Józef Gonkowski). Parafia otrzymała podwójną nazwę: Jarczów-Chodywańce. Od tej pory kościół w Chodywańcach stał się filialnym. Jednak w r. 1959 bp Piotr Kałwa mianował dla Chodywaniec kapelana, który rozpoczął pracę w powstającym samodzielnym ośrodku duszpasterskim. Ten ostatni swoim zasięgiem objął Chodywańce, Jurów i Plebankę. Druga wojna światowa szczególnie dotknęła Jarczów i jego okolice: aresztowania, wywożenie do obozów, akcja wysiedleńcza ludności polskiej, bandy. W Oświęcimiu zginął proboszcz z Chodywaniec, ks. Gajewski, a w r. 1944 na miejscu zamordowano ks. Jachułę. Po II wojnie na terenie Jarczowa powstały koła różańcowe i Trzeci Zakon św. Franciszka. W archiwum par. znajdują się księgi i akta od r. 1946 (stare zaginęły w czasie działań wojennych). Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM pochodzi prawdopodobnie z początku w. XVII. Była to świątynia unicka, a od r. 1875 na pewien czas zamieniona na cerkiew prawosławną. Kościół drewniany, jednonawowy, przy prezbiterium zakrystia, nad nawą mała wieża, wyposażona w 3 ołtarze drewniane. Nowy kościół parafialny, murowany, został wybudowany w 1992 r.