Parafia Rzymskokatolicka Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika

Parafia istniała już w r. 1424 i można ją zaliczyć do najstarszych na terenie dawnej diecezji chełmskiej. Od początku XVII w. weszła w skład dekanatu Zamość. Teren parafii ciągle się zmniejszał. W r. 1753 powstała parafia w Nieliszu należąca do diecezji chełmskiej, a w 1919 r. utworzono nową parafię w Kosobudach. W roku 1974 od samodzielnego ośrodka duszpasterskiego w Klemensowie odłączono Bodaczów i połowę Kol. Niedzieliskiej, a w r. 1983 dołączono część Płoskiego i Siedliska do nowopowstającej parafii Płoskie. Obecnie parafia należy do dekanatu Sitaniec. Pierwszy kościół powstał z fundacji Górków. W r. 1655 Zamoyscy wybudowali drugi kościół pod wezwaniem św. Marcina, przetrwał on do 1808 r. Dawny kościół parafialny, jak i cała wieś Wielącza, usytuowany był nad łąkami, gdzie obecnie stoi stara lipa zapewne rosnąca przy kościele i gdzie pod powierzchnią ziemi znajdują się fundamenty tegoż kościoła pod wezwaniem św. Marcina. W r. 1808 kościół groził zawaleniem się sklepienia i dlatego ówczesne władze powiatu Janowskiego nakazały rozebranie tej świątyni do fundamentów. Stan techniczny kościoła musiał być bardzo zły, skoro władze carskie nakazały rozbiórkę, a jednocześnie nie pozwalały na budowę nowego. W r. 1821 ordynat Stanisław Zamoyski zdecydował się rozpocząć budowę nowego kościoła, jako nekropolię dla rodu, ponieważ w r. 1784 wprowadzono zakaz grzebania zmarłych w kościołach usytuowanych wśród zabudowy mieszkalnej. Plany budowy kościoła przygotował budowniczy generalny Ordynacji Zamoyskiej w Szczebrzeszynie. Konsekracji dokonał bp lubelski Józef Marceli Dzięcielski w 1832 r. Światynia wybudowana jako kaplica grobowa nie spełniała funkcji kościoła parafialnego, gdyż była za mała. Myśl o budowie nowego kościoła parafialnego w Wielączy nurtowała tutejszych parafian od dawna. Przekazywano ją z pokolenia na pokolenie przez przeszło 150 lat. W czerwcu 1927 r. bp Marian Fulman proboszczem parafii mianował ks. Jana Jędrzejewskiego, prefekta szkół zamojskich, który wyrobił plany i zgromadził pierwsze materiały. W r. 1942 nastąpiła pacyfikacja zamojszczyzny. Wysiedlenie ludności nie ominęło parafii Wielącza. Niemcy zagrabili materiał przygotowany do budowy kościoła, a ks. proboszcz K. Czekański został aresztowany i wywieziony do obozu. W maju 1947 r. proboszczem został mianowany ks. Franciszek Sokół, były prokurator Seminarium Duchownego. Zakupiono działkę i zbudowano prowizoryczną cegielnię, w której przystąpiono do wypalania cegły. W lipcu 1964 r. parafię objął ks. kan. Jan Dudek, proboszcz i budowniczy kościoła w parafii Ruda Huta. W r. 1974 ks. Dudek poprosił o administratora, którym został ks. Marian Bielak. W tym czasie zaistniały nowe warunki i lepszy klimat do budowy kościołów. Wówczas parafia Wielącza otrzymała pozwolenie na budowę kościoła. Plany opracował inż. Teofil Swacha z Warszawy, pochodzący z parafii Wielącza. W r. 1983 na jesieni przystąpiono do wykopu fundamentów. Zakupiono 80.000 sztuk cegły i 15 ton stali żebrowanej. W listopadzie 1984 r. do parafii przyszedł ks. Stefan Wójtowicz. Z wielkim zapałem zabrał się do gromadzenia materiałów potrzebnych do budowy kościoła. Z budową ruszono pod koniec maja 1985 r. Prowadził ją inż. Józef Stręciwilk z Zamościa. Wyposażenie nowego kościoła jest nowe. Ze starego kościoła przeniesiono tylko obraz Matki Bożej. Kościół konsekrował 19 XI 1989 r. bp lubelski Bolesław Pylak.