Parafia Rzymskokatolicka Opieki Matki Bożej Uzdrowienia Chorych

Pierwotnie wieś nosiła nazwę Biehale, wzmiankowana w r. 1578. Początkowo miejscowość pozostawała w składzie starostwa lubaczowskiego, przed r. 1609 włączona do uposażenia parafii łacińskiej w Lubaczowie, a następnie do klucza łukawieckiego dóbr stołowych biskupstwa przemyskiego. Miejscowość zrujnowana w r. 1629 podczas najazdu tatarskiego, wyniszczona podczas walk polsko-ukraińskich w latach: 1944-1947. Od w. XVI do końca II wojny światowej istniała w Bihalach parafia obrządku wschodniego. Parafia rzymskokatolicka została erygowana, 1 III 1979 r., przez bpa Mariana Rechowicza i powstała z terenów parafii w Łukawcu. Pierwsza świątynia w Bihalach wzniesiona została w końcu XVI wieku, pod koniec wieku XVIII była już w bardzo złym stanie, spłonęła w 1821r. W tymże roku wybudowano nową, po r. 1825 zbudowano kopułę, w r. 1843 pobito dachy gontami, w r. 1872 wykonano polichromię, na przełomie XIX i XX w. świątynię rozbudowano (rozszerzono nawę, wzniesiono babiniec, zakrystię i powiększono skarbczyk). W r. 1928 remont podwalin i ścian świątyni. Od 1948 roku świątynia była kościołem filialnym parafii rzymskokatolickiej w Łukawcu. W 1964 r. zaliczono obiekt do zabytków. Od 1979 roku, tj. od erygowania parafii świątynia stała się kościołem parafialnym. Od 2010 r., zgodnie z wytycznymi konserwatora zabytków, prowadzony jest generalny remont: wykonano nowe fundamenty z podmurówką, wymieniono podwaliny i stolarkę okienną, odnowiono ściany zewnętrzne, wykonano nowy dach i latarnię, odzyskano zabytkowe krzyże. Dnia 19 V 1985 r. bp Marian Jaworski dokonał uroczystego poświęcenia kościoła w Nowej Grobli pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, powstałego dzięki ofiarności mieszkańców Nowej Grobli i pielgrzymów (budowę ukończono w 86 dni), oraz poświęcenia krzyża otaczanego szczególną czcią.