Parafia Rzymskokatolicka Świętej Doroty

Wieś położona nad jeziorem Licheńskim, ok. 10 km na północny wschód od Konina, siedziba rodu rycerskiego Licheńskich, zwanych też Lichnowskimi. Pierwsza wzmianka o Licheniu zawarta jest w dokumencie z 1232 r. Przed 1458 r. Licheń uzyskał prawa miejskie. W 1656 r. został doszczętnie zburzony przez wojska szwedzkie; wtedy też utracił prawa miejskie. W 1819 r. stał się własnością hrabiów Kwileckich. Chociaż Licheń formalnie pozostaje wsią zamieszkałą aktualnie przez ok. 1200 mieszkańców, to faktycznie – dzięki sanktuarium maryjnemu – jest miejscowością funkcjonującą jako zaplecze handlowo-noclegowe dla pielgrzymów. Parafia istniała prawdopodobnie już przed 1232 r. (według niektórych akt wizytacyjnych na przełomie XII i XIII w.). Od 1850 r., ze względu na stwierdzone tam objawienia maryjne, parafia Licheń stawała się sanktuarium maryjnym o wymiarze ponadlokalnym i miejscem pielgrzymkowym. Znaczącymi dla takiego rozwoju okolicznościami i etapami były: przejęcie w 1949 r. duszpasterstwa w parafii przez Zgromadzenie Księży Marianów, koronacja cudownego obrazu w 1967 r., rozwój i promocja sanktuarium – efekt działań zwłaszcza jego kustosza, ks. Eugeniusza Makulskiego, budowa świątyni-wotum na Jubileusz 2000, a nade wszystko pobyt w Licheniu w dniach 6–8 czerwca 1999 r. Ojca Świętego Jana Pawła II. Świątynia w Licheniu istniała już przed 1232 r., pobudowana dzięki miejscowemu rodowi Licheńskich. Kolejny kościół powstał w 1415 r., prawdopodobnie z fundacji wywodzącego się z rodu Licheńskich Andrzeja Łaskarza, ówczesnego biskupa poznańskiego. Kościół ten dla upamiętnienia jego matki otrzymał wezwanie jej patronki, św. Doroty Panny i Męczennicy. Podczas najazdu szwedzkiego w 1655 r. świątynia licheńska została ograbiona. W 1728 r. został odbudowany kościół drewniany. Jednak akta wizytacyjne z 1810 r. informują, że istniejąca wtedy świątynia została ufundowana w 1801 r. przez Melchiora Łąckiego, dziedzica dóbr gosławickich. Był to prawdopodobnie nowy albo też gruntownie wyremontowany kościół, różny od tego z 1728 r. Obecny kościół parafialny pw. św. Doroty, którego fundatorką była hrabina Izabela Kwilecka, został wybudowany w latach 1845–1854 za probostwa ks. Floriana Kłosińskiego (1837–1873). Konsekrowany 18 X 1858 r. przez bp. Michała Marszewskiego. W 1872 r. przebudowano kościół, powiększając go o nowe prezbiterium. W latach 1893–1897 dobudowano zakrystię i rozbudowano prezbiterium, a w 1903 r. – kruchtę. Podczas pierwszej wojny światowej Prusacy ograbili świątynię i wywieźli dzwony. W 1929 r. przeprowadzono gruntowny remont kościoła. Podczas drugiej wojny światowej ołtarze i sprzęt liturgiczny zostały zagrabione i zniszczone) i naruszono jej sakralny charakter. Kościół licheński i jego otoczenie został przekształcony na miejsce szkolenia młodzieży hitlerowskiej. Po wojnie świątynia licheńska była odnawiana w latach pięćdziesiątych. W związku ze zbliżającą się koronacją obrazu, w latach 1963–1967 dokonano przebudowy głównego ołtarza i gruntownego odnowienia całego kościoła. W roku 1973 przebudowano wieżę kościoła św. Doroty – zbudowano nowy hełm, podesty i betonowe schody. Osiągnęła ona wysokość 55 m. Uroczyste poświęcenie nastąpiło 2 lipca 1973 r. 9 czerwca 1968 roku ks. bp Jan Zaręba poświęcił 3 nowe dzwony odlane w ludwisarni Eugeniusza Felczyńskiego: „Maria” – ufundowany przez ks. prymasa Wyszyńskiego, średni – „Dorota-Antoni” – dar Doroty Woźniak i Antoniego Ostrowskiego, najmniejszy – „Stanisław”, ufundowany przez parafian licheńskich. W latach 1977–1979 kościół został poddany generalnemu remontowi. Ze starego kościoła pozostawiono cztery, wysokie na osiem metrów, ściany. Nowy, żagielkowy strop oparto na słupach i podciągach na wysokości 14 metrów. Dach pokryto miedzianą blachą. Doszło 20 nowych okien, część z witrażami. Wprawiono nowe drzwi. Przebudowano ołtarz główny i dwa ołtarze boczne. Dobudowano dwie zakrystie. Na czterech rogach kościoła wybudowano 12 sterczyn, a nad zakrystią ozdobną attykę. Wybudowano wieżę-sygnaturkę i zawieszono na niej dzwon „Mały Michał”. Zainstalowano nowe czterdziestogłosowe organy, pneumatyczno-mechaniczne, zbudowane przez firmę Kamińskich z Warszawy w 1984 r. W latach 2006–2008 przeprowadzono kolejny generalny remont wnętrza świątyni. Położono podłogę marmurową i zainstalowano podłogowe ogrzewanie. W głównym ołtarzu umieszczono obraz św. Doroty (namalowany prawdopodobnie w 1920 r.) – patronki parafii, który wcześniej znajdował się w bocznym ołtarzu. Zlikwidowano kolumny podtrzymujące koronę, poszerzono prezbiterium, likwidując najwyższy stopień do jednego poziomu. Zlikwidowano metalową balustradę przed ołtarzem. Stary ołtarz i ambonkę zastąpiono nowymi, z białego marmuru. Zmieniono boczne ołtarze. W jednym obraz Przemienienie na Górze Tabor, w drugim Objawienie się Matki Bożej wizjonerowi Mikołajowi w lesie Grąblińskim. Wymienione zostały dwa boczne ołtarze w kaplicach bocznych. W jednym z ołtarzy umieszczono obraz Jezusa Miłosiernego, a na ścianie bocznej tejże kaplicy obraz bł. o. Stanisława Papczyńskiego wraz z jego relikwiami. W drugim ołtarzu kopia Cudownego Obrazu Matki Bożej Licheńskiej, umieszczono również tablice z wotami i tablice informujące o cudownych uzdrowieniach. Pomalowano wnętrze kościoła. Odnowiono stacje drogi krzyżowej, ozdabiając je nowymi ramami. Odnowiono i zakonserwowano ławki, konfesjonały. Zainstalowano nowe nagłośnienie. Zamontowano nowe witraże, przedstawiające sceny z historii Cudownego Obrazu. 6 lutego 2009 r. bp Wiesław Mering poświęcił wyremontowaną świątynię i nowy ołtarz. Budowla jednonawowa, orientowana, w stylu neogotyckim. Wieńczy ją czterokondygnacyjna wieża. Figura Matki Bożej dłuta Majerskiego (ok. 1880 r.), współczesne jej cztery krucyfiksy i rzeźba Chrystusa spoczywającego w grobie. Dwie monstrancje i dwa kielichy z XVIII w., kadzielnica z ażurową pokrywą z ok. 1630 r., dwie puszki, relikwiarz Krzyża Świętego i kielich z XIX w. Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Pierwotnie w miejscu dzisiejszej świątyni znajdował się drewniany kościół parafialny z 1728 r. W 1858 r. kościół ten utracił funkcję parafialnego na rzecz nowego, większego kościoła pw. św. Doroty. Z czasem uległ ruinie. Został odbudowany w latach 1969–1971. Od tego czasu pełni funkcje kościoła filialnego. Na terenie przykościelnym znajdują się jeszcze dwie kaplice – Miłosierdzia Bożego i Mariańska – z lat osiemdziesiątych XX w. Na terenie parku przy kościele znajduje się kurhan z czasów epidemii (1852 r.), mogiła powstańców z 1863 r., z pomnikiem wzniesionym w 1967 r., grobowiec Tomasza Kłosowskiego postawiony w 1967 r., grobowiec pasterza Mikołaja Sikatki postawiony w 1975 r., Droga Krzyżowa erygowana w 1975 r., kamienna góra zwana „Golgotą” zbudowana w latach 1976–1981. Na placu obok schodów wiodących do kościoła św. Doroty stoi pomnik papieża Jana Pawła II. Twórcą pomnika jest Jerzy Sobociński. Cudowny obraz Matki Bożej Licheńskiej – kopia wizerunku Matki Bożej z Rokitna. Namalowany w 1772 r. farbami olejnymi na desce modrzewiowej o wysokości 22 i szerokości 12 cm. Przedstawia smutną i pełną zadumy twarz Maryi. Na Jej piersi umieszczony jest biały orzeł. Na skraju szaty widnieją symbole Męki Pańskiej. Obraz był restaurowany w latach 1965–1966. Z tego też czasu pochodzi metalowa tzw. sukienka, wykonana przez Wacława Majewskiego. Według tradycji, rannemu podczas bitwy pod Lipskiem w 1813 r. Tomaszowi Kłosowskiemu ukazała się Maryja jako królowa, w złocistym płaszczu, na którym widniały emblematy Męki Pańskiej. Do piersi tuliła białego orła – godło narodu polskiego. W tej wizji Maryja zleciła mu, aby znalazł obraz wiernie Ją przedstawiający i zadbał o jego kult. Po powrocie do kraju, dopiero w 1836 r. Kłosowski znalazł taki obraz w Lgocie pod Częstochową. Początkowo umieścił go w swoim domu w Izabelinie (wieś koło Lichenia), a w 1844 r. – w lesie grąblińskim. Tam miejscowy pasterz Mikołaj Sikatka doświadczył w 1850 r. objawień Maryi, która domagała się m.in. przeniesienia obrazu w god Kancelaria parafialna: poniedziałki i środy 18:00 d0 19:00, we wtorki i czwartki od 09:00 do 10:30