Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Pierwszą wzmiankę o Dąbiu Kuj. spotykamy w Kodeksie Dyplomatycznym Wielkopolskim, gdzie jest wymienione jako jedno z dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich zatwierdzone przez papieża Innocentego II w Pizie w 1138 r. Na pewno chodzi tu o Dąbie Kujawskie, gdyż wymieniane są inne z nią sąsiadujące jak: Konary pod Osięcinami, Bachórka – par. Bądkowo czy Drwalewo – parafia Witowo. Kiedy i w jaki sposób arcybiskupi gnieźnieńscy wyzbywali się tych dóbr, nie jest wiadome. Wiemy tylko, że na początku XV w. stały się własnością Dąbskich. Około 1630 r. wojewoda brzesko-kujawski, Piotr Dąbski, zbudował kościół drewniany, który był konsekrowany w 1636 r. przez sufragana włocławskiego Krzysztofa Charbickiego. Sprawozdania wizytacyjne wspominają o wcześniejszym kościele. Pierwsza wzmianka dotyczy 1516 r., a następna z 1577 podaje, że „kościół z drewnianych bali konsekrowany pod tytułem Wszystkich Świętych”. Wizytacja z 1584 r. mówi o zaniedbaniach w kościele, a dalszą jego ruinę potwierdzają wizytacje z 1594 i 1599 r. Ze sprawozdania z wizytacji kościoła z 1639 r. dowiadujemy się, że „poprzedni kościół uległ ruinie”, a w sprawozdaniu z 1711 r. jest mowa „o kościele w dobrym stanie, ale nie konsekrowanym”, co świadczy, że nie jest to już kościół wybudowany przez Piotra Dąbskiego. Dalej czytamy, że do budowy tego kościoła przyczyniły się ofiary „prostego ludu”. W 1766 r. wizytator stwierdza, że kościół jest w złym stanie. W sprawozdaniu wymienione są dwa ołtarze znajdujące się w kościele: główny z obrazem Trójcy Świętej i dwa boczne – jeden z obrazem św. Rocha, a drugi Matki Boskiej Częstochowskiej. Kościół w następnych latach podupadł i zaszła konieczność budowy nowego. Nowy kościół został wybudowany przez miejscowego dziedzica, Ignacego Zagajewskiego, stolnika kowalskiego i jego żonę Joannę. Zagajewscy kupili od Stanisława Dąbskiego, ostatniego wojewody brzesko-kujawskiego, Dąbie Kuj. w 1777 r. po 333 latach posiadania przez ród Dąbskich. Nowy kościół wybudowano w 1789 r. Następne wizytacje potwierdzają dobry stan kościoła, a wizytacja z 1844 r. mówi o budowie nowej dzwonnicy. Gruntowny remont kościoła przeprowadził ks. Henryk Koławski w 1909 r., a następnie ks. Józef Iwanicki w 1948 r. i ks. Szczepan Wojtas w latach 1959–1962 i 1967–1969. Kościół wybudowany w 1789 r. był drewniany, jednonawowy, z prezbiterium skierowanym na zachód. Prezbiterium oddzielone od nawy głównej belką tęczową z umieszczoną na niej późnogotycką (z przeł. XV i XVI w.) sceną Ukrzyżowania Pańskiego. Jest to najstarszy zabytek znajdujący się w kościele. Kościół posiada szereg zabytków z XVIII i XIX w. Znajdują się w nim: ołtarz główny i boczne z XVIII w., portrety trumienne budowniczych kościoła z XVIII/XIX w., krucyfiks procesyjny z XIX w., chrzcielnica z XIX w., cztery ikony z XVIII w. Sam kościół uznany został za zabytek. Przy kościele znajduje się dzwonnica, w której są trzy dzwony wykonane w 1946 r. we Wrocławiu. W kościele znajdują się organy z XIX w. W czasie I wojny światowej Niemcy zrabowali piszczałki z organów, które zostały naprawione staraniem ks. Ludwika Zawadzkiego w 1935 r. W czasie II wojny światowej zginęły bezpowrotnie paramenty liturgiczne i księgi parafialne. W 1997 r. ks. Kazimierz Marchlewski rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła, według projektu arch. Bartłomieja Kołodzieja. Kontynuatorem budowy (po nagłej śmierci ks. Marchlewskiego) jest kolejny proboszcz, ks. Ireneusz Sawicki. Obecny stan budowy: obiekt zamknięty, tynki wewnętrzne, posadzka, ławki i konfesjonały, kostka brukowa tworząca trasę procesyjną wokół kościoła. W dniu 8 stycznia 2011 r. ordynariusz diecezji włocławskiej, ks. bp Wiesław A. Mering dokonał konsekracji nowego kościoła pw. św. Jana M. Vianneya. Na terenie parafii we wszystkich wioskach znajdują się krzyże – 7 i figury – 11. Kancelaria parafialna: półgodziny przed Mszą od 15:30