Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Wieś Brzegi powstała po 1512 r. i była własnością Anny Falenckiej. Na jej prośbę wieś otrzymała 2 IX 1540 r. prawa miejskie brandenburskie od króla Zygmunta Starego. W czasach panowania króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego, ok. 1670 r., miasto otrzymało nazwę Białobrzegi. W początkach XIX w. miasto zaczęło podupadać z powodu utraty prawa propinacji i poprzednich wyniszczających wojen. Parafia Białobrzegi i najstarszy drewniany kościół powstały prawdopodobnie wtedy, gdy zakończył się proces lokacji miasta, czyli ok. 1600 r. Pewne jest, że w początkach XVII w. istniała już parafia. Prawdopodobnie pierwotny kościół drewniany z początków istnienia parafii przetrwał do II połowy XVIII w. W 1750 r. został na nowo pokryty i częściowo wyremontowany. W II połowie XVIII w. był w złym stanie, wobec czego w latach 1771–1773 wybudowano nowy kościół pw. Świętej Trójcy i św. Apostołów Piotra i Pawła. Świątynia ta była z fundacji Pawła Boskiego, dziedzica Białobrzegów, chorążego i podkomorzego ziemi czerskiej. Obecny kościół, wg projektu arch. Stefana Szyllera z Warszawy, zbudowano w latach 1932–1939 staraniem ks. Stanisława Jakóbowskiego i po II wojnie światowej w latach 1953–1958 staraniem ks. Józefa Dziadowicza. Dedykacji kościoła dokonał sługa Boży bp Piotr Gołębiowski 17 VIII 1958 r. W tym czasie, w roku 1956, dawny kościół modrzewiowy został przeniesiony do parafii Bardzice. Obecny kościół jest trójnawowy, trzyprzęsłowy, murowany z granitu, cegły i żelazobetonu. Na placu kościelnym, w części bocznej, pozostała potrójna brama prowadząca do dawnego kościoła, a na niej znajdują się, wykonane w 1896 r. przez rzeźbiarza Tomasza Myszkę z Kunowa, kamienne figury czterech Ewangelistów.