Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Parafia została erygowana ok. 1382 r. przez Biskupa Poznańskiego Andrzeja z Bnina. Należała początkowo do diecezji poznańskiej. Pierwszy kościół drewniany powstał wraz z erekcją parafii. Kolejny postawiony był w XVI w. i został spalony przez Szwedów w 1656 r. Następną świątynię modrzewiową, fundacji Ignacego Walewskiego podkomorzego królewskiego, wybudowano w 1776 r. Spłonęła ona w 1906 r. Wtedy też, do czasu wybudowania nowego kościoła, postawiono tymczasową kaplicę z materiału zakupionego z prezbiterium dawnego kościoła w Stromcu i umieszczono w niej dawny wielki ołtarz. Obecny kościół, wg projektu arch. Tomasza Pajzderskiego, został zbudowany w latach 1907–1912 staraniem księży Józefa Janiszewskiego, Stanisława Chatłasa, Stanisława Tomaszewskiego, Marcina Zarębowicza, parafian i pomocy finansowej hr. Jana Zamoyskiego. Poświęcenie kamienia węgielnego odbyło się w 1910 r. Kościół został pobłogosławiony w stanie surowym 2 IX 1913 r. przez ks. Feliksa Kuropatwińskiego, dziekana z Kozienic. Dedykacji świątyni dokonał 21 VIII 1922 r. bp Paweł Kubicki. Kościół został doszczętnie zburzony podczas II wojny światowej. W pierwszym okresie po wojnie urządzono prowizoryczną kaplicę ze starego baraku. Kościół został odbudowany w latach 1950–1953 w stylu neoromańskim staraniem ks. Czesława Rejdaka wg projektu arch. Janusza Kalbarczyka. Pobłogosławienie świątyni w stanie surowym nastąpiło 29 IX 1953 r., a dedykacja 24 V 1964 r. Kościół jest murowany z czerwonej cegły. Pochodzi ona w większości ze zburzonej w 1942 r. starej dzwonnicy. Jest to świątynia trójnawowa, dwuprzęsłowa, z transeptem, w stylu neoromańskim.