Parafia Rzymskokatolicka Świętego Pankracego

Według tradycji kościół parafialny w Guminie istniał już w 1248 r. z fundacji biskupa płockiego Andrzeja i kapituły katedralnej płockiej. Świadczy o tym stare wezwanie: świętych Nereusza, Achillesa i Pankracego. Po jego zniszczeniu w połowie XVI w. wybudowano nowy, murowany, który konsekrował w 1564 r. biskup sufragan płocki Jakub Bieliński herbu Junosza. Prawdopodobnie świątynia w następnych latach była rozbudowywana lub uległa zniszczeniu, skoro z 1648 r. jest zachowana informacja o konsekracji świątyni dokonanej prze biskupa sufragana płockiego Wojciecha Tolibowskiego herbu Nałęcz. Podczas I wojny światowej w 1915 r. kościół spłonął. Po wojnie wybudowano nową świątynię, odremontowaną w latach 1955-1973 staraniem ks. Stanisława Mochtaka i parafian. Wnętrze rozdzielone trzema parami drewnianych, profilowanych słupów. Na kalenicy dachu wieżyczka na sygnaturkę. Do zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w świątyni należą: kropielnica granitowa z XV-XVII w., kielich gładki z XVIII w. oraz ornaty z XVII i XVIII w., m.in. z fundacji biskupa Wojciecha Tolibowskiego. W ołtarzu głównym obraz Matki Bożej w sukience metalowej. W 1976 r. firma Jana Zycha wbudowała dziesięciogłosowe organy o trakturze pneumatycznej. W latach 1989-1991 wybudowano plebanię. Staraniem ks. Tadeusza Milczarskiego i parafian na cmentarzu oraz wokół kościoła położono chodniki z kostki brukowej, a w 2014 r. wzniesiono budynek gospodarczy.