Parafia Rzymskokatolicka Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej i Świętego Jana Chrzciciela

Pierwsza wzmianka historyczna o parafii św. Małgorzaty w Bytowie (później św. Katarzyny) pochodzi z 1329 r., chociaż parafia istniała wcześniej (prawdopodobnie już od 1170 r.). W 1557 r. książę pomorski Barnim IX upowszechnia na tych ziemiach protestantyzm i przekazuje protestantom kościół św. Małgorzaty. W 1614 r. w kościele św. Małgorzaty przeprowadzono prace remontowo - budowlane przy użyciu cegieł ofiarowanych przez księcia Franciszka I. Po śmierci księcia Bogusława XIV w 1637 r. ziemia bytowska wraca do Polski. Biskup kujawski Maciej Łubieński 15.04.1637 r. wydaje list pasterski do mieszkańców ziemi bytowskiej i lęborskiej, nawołując do powrotu na łono Kościoła katolickiego. Parafia bytowska przechodzi w ręce katolików. Rozpoczęto wtedy wygłaszać kazania w języku polskim. W 1657 r., w okresie wojen szwedzkich, kościół zostaje spalony. W latach 1686 – 1687 parafia bytowska obejmuje oprócz miasta także Dąbie, Gostkowo, Grzmiącą, Łupawsko, Mądrzechowo, Niedarzyno, Osieki, Pomysk Mały, Udorpie i Ząbinowice. Kościół św. Katarzyny w XVII i XVIII wieku jest wielokrotnie grabiony, niszczony i palony. 13.05.1700 r., podczas pożaru miasta, kościół zostaje zniszczony. Odbudowa kościoła następuje w 1716 r. W 1728 r. w parafii bytowskiej mieszka 102 katolików. W 1821 r. Bytów zostaje przyłączony do diecezji chełmińskiej. W 1856 r. zlikwidowano kazania w języku polskim. W latach 1893 – 1894 kościół zostaje gruntownie wyremontowany (z tego okresu pochodzi archiwalna fotografia przedstawiająca jak biskup chełmiński Leon Redner odprawia Mszę św. po zakończeniu remontu kościoła). Po przyłączeniu Pomorza do Polski w 1920 r. Bytów zostaje po stronie niemieckiej i parafia leży w granicach prałatury pilskiej. W marcu 1945 r. kościół zostaje całkowicie zniszczony przez wojska sowieckie. Dotychczasowy kościół ewangelicki p.w. św. Elżbiety zostaje przejęty przez katolików. Jest to kościół wybudowany w latach 1847 – 1854 na wzór kościoła św. Mateusza w Berlinie. 24.06.1945 r. proboszcz parafii bytowskiej, Niemiec Walter Genge poświęca poprotestancki kościół (wtedy też kościół obok głównej patronki, św. Katarzyny, otrzymuje drugiego patrona – św. Jana Chrzciciela). Opiekę nad katolikami – Polakami, obok dotychczasowego proboszcza niemieckiego, obejmuje ks. Alfons Męcikowski, pallotyn. Po jego tragicznej śmierci w grudniu 1946 r. ks. W. Genge niespodziewanie wyjeżdża do Niemiec. Wtedy opiekę nad parafią przejmują Księża Filipini. Kolejno proboszczami są: ks. Stanisław Szczerbiński (1947 – 1954), ks. Jan Rychlicki (1954 – 1983), ks. Marian Wichłacz (1983 – 1985), ks. Edward Zieliński (1985 – 1993), ks. Krzysztof Szary (1993), ks. Henryk Kaczmarczyk (1993 – 30.06.1994). Po II wojnie światowej Bytów należy do diecezji gorzowskiej, potem od 1972 r. do diecezji koszalińsko – kołobrzeskiej, a od 25.03.1992 r. do diecezji pelplińskiej. Od 1.07.1994 r., na podstawie dekretu Biskupa Pelplińskiego ks. prof. dr. hab. Jana Bernarda Szlagi, duszpasterstwo w parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Jana Chrzciciela w Bytowie przejmują księża diecezjalni; proboszczem zostaje ks. Roman Spichalski. Księża Filipini obejmują nowo powstałą parafię bytowską p.w. św. Filipa Neri. Od 20.08.2018 r. proboszczem jest ks. dr Krzysztof Gąsecki; ks. prał. Roman Spichalski przeszedł na emeryturę, mieszkając na plebanii i wspierając zespół duszpasterski parafii.