Parafia Rzymskokatolicka Świętej Katarzyny

Pierwsza wzmianka o istnieniu parafii pw. św. Katarzyny w Będzinie-Grodźcu pochodzi z 1301 r., kiedy wspomniany został wtedy tamtejszy pleban, Jakub. Z Liber beneficjorum Jana Długosza z 1470-1480 r. pochodzi informacja o znajdującym się ówcześnie drewnianym kościele pw. św. Katarzyny. Drewniana świątynia przetrwała do początku XVIII w., kiedy po pożarze w 1721 r. z inicjatywy proboszcza ks. Wojciecha Ciołkowicza wybudowano nowy, murowany kościół. Jego poświęcenia (konsekracji) dokonał 23 kwietnia 1744 r. biskup krakowski Michał Kunicki (pamiątkę konsekracji obchodzono jednak, podobnie jak w przypadku poprzedniej świątyni, w pierwszą niedzielę po św. Jadwidze). W latach 1931-1932, staraniem parafian i proboszcza ks. Stanisława Bilskiego, do kościoła dobudowano nawę główną i kruchtę (według projektu Henryka Oderfelda), a ze starego kościoła utworzono prezbiterium. We wnętrzu na uwagę zasługuje barokowe wyposażenie prezbiterium i kaplic, młodopolskie witraże oraz charakterystyczne dla stylu Art déco klasycyzujące zgeometryzowanie form ołtarzy i ambony oraz Drogi Krzyżowej. Ponadto warte zauważenia są współczesne malowidła nawy głównej, autorstwa Elżbiety i Aleksandra Kozerów. Na terenie parafii, na wzgórzu zwanym „Dorotka" znajduje się kaplica filialna (kościół), który ufundowała w 1637 r. ksieni klasztoru Norbertanek w Zwierzyńcu pod Krakowem, Dorota Kątska. Poświęcenia (konsekracji) tej świątyni dokonał 10 października 1638 r. biskup krakowski Tomasz Oborski. Zbudowana została na rzucie prostokąta z półkolistą absydą od wschodu i kwadratową wieżą od zachodu, a od południa i północy umieszczono dwie kaplice.