Parafia Rzymskokatolicka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Wieś Szczebrzusz istnieje co najmniej od XV w. Przynależała ona wówczas do parafii Zborów. W pocz. XVII w. znajdowała się w Szczebrzuszu kaplica, przy której zamieszkiwał kapelan. Świątynia ta podporządkowana była parafii Pacanów, która miała wspomnianego kapłana utrzymywać. W 1650 r. nową kaplicę pw. św. Jana Chrzciciela zbudował w Szczebrzuszu ks. Rudzki z Pacanowa. Wiek XVIII przyniósł spór o przynależność kaplicy pomiędzy parafiami Pacanów i Zborów. W pocz. XIX w. do Szczebrzusza w niedziele i święta dojeżdżał duchowny z Pacanowa. Ze względu na trudności z dojazdem kapłana do kaplicy, miejscowi wierni domagali się utworzenia samodzielnej parafii. Okazją ku temu stała się likwidacja kościoła w niedalekich Książnicach w latach 40-tych XIX w. Biskup A. Łętowski nakazał wówczas przeniesienie wyposażenia tego kościoła do kaplicy w Szczebrzuszu, a w 1845 r. erygował tam samodzielną parafię. Początkowo przynależała ona do diecezji krakowskiej, następnie do kieleckiej i sandomierskiej (od 1925 r.). W początkach XX w. ks. Adam Opelski przeniósł się ze względu na warunki mieszkaniowe do Zofiówki. Tam też zorganizowano kaplicę w dworskim spichlerzu. Rozbudował ją w latach 20-tych XX w. ksiądz Piotr Wysocki. Od tej pory głównym ośrodkiem parafii stała się Zofiówka. Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela zbudowany został w latach 19391952 wg projektu Wacława Borowieckiego. Pracami budowlanymi kierował Karol Słapczyński. Przy powstaniu świątyni w sposób szczególny zasłużyli się Wincenty Majka, Stanisław Wiśniewski oraz Stanisław Gałka. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał bp W. Wójcik w 1965 r. Malaturę wnętrza wykonał K. Dąbrowski z Warszawy w 1976 r. W latach 2003-2009 miała miejsce konserwacja świątyni (m.in. wymieniono pokrycie dachowe na miedziane, wykonano nową polichromię, posadzkę w prezbiterium wraz z ołtarzem i ambonką). Świątynia zawiera w sobie cechy historyzmu. Nad głównym wejściem znajduje się duża, okrągła rozeta a ściany boczne uformowane są w cztery półkoliste absydy z wąskimi, podłużnymi okienkami na każdej z nich. Murowany i otynkowany szczyt składa się jednak z prostokątnych geometrycznych płaszczyzn. Na dachu kościoła wznosi się walcowata sygnaturka z latarnią, a są to cechy architektury modernizmu.